Een jaar later….

Home  >>  Christy Getting Healty  >>  Een jaar later….

Een jaar later….

17
sep,2017

off

Ik ga schrijven waar ik op dit moment sta. Mijn huid is op wat wonden na op armen en benen ‘schoon’. (Ik vind ‘schoon’ een lelijk woord want het houdt in dat ik met eczeem ‘vies’ ben. ) Ik voel me energiek, vrolijk, doelgericht en vrouwelijk. Ik heb geen pijn, slaap redelijk goed en ben gewoon lekker bezig.

Vorig jaar ben ik door een diep dal gegaan. Ik heb nog nooit zo veel pijn gehad in mijn leven en me zo moedeloos gevoeld. Het levend eten heb ik moeten laten gaan. Ik gebruik nu voor driekwart medische voeding. Dit is ongeveer het tegenovergestelde van levend eten. Maar het moest. Vitaminetekorten die me in de afgrond duwden en eiwittekort, die de heling van de huid in de weg stond, hebben me deze keuze laten maken. Goed, in leven blijven is belangrijker dan idealen nastreven.

Na twee pogingen met immuunonderdrukkende medicijnen heb ik nu een soort die helpt en geen verschrikkelijke bijwerking heeft. De vorige pogingen hebben me twee keer in het ziekenhuis doen belanden en op de crisisafdeling van de ggz. Ik ben ontzettend geschrokken dat medicijnen me zo depressief konden maken. Want van binnen ben ik mens dat niets liever wil, dan alles uit het leven halen. De opnameafdeling stuurde me weer naar huis: Mijn depressieve klachten waren lichamelijk en niet psychisch! Verder ben ik met spoed opgenomen vanwege complicaties zoals een longinfarct en anafylactische shock. Het zijn medicijnen die met terughoudendheid moeten worden toegepast!

Ik gebruik nog steeds hormoonzalven. Ik heb nu een ritme dat ik om de dag in bad ga (of onder de douche) vervolgens me insmeer met weinig hormoonzalf en mezelf invet en in-zwachtel. Dan kan ik er weer twee dagen tegen. Tegen het eind van de tweede dag merk ik dat de hormoonzalfverslaving weer op speelt. Ik doe het smeren niet met plezier. Maar het maakt dat ik kan functioneren. Ik heb nog steeds heftige pijnstillers die de zenuwpijnen in mijn huid tegengaan. Jeuk is een ding, maar overal pijn hebben waardoor je niet meer kan ademen, bewegen of lopen, is nog heftiger.  Deze pijn wens ik niemand toe.

Ik heb een artikel gelezen over jeuk. Jeuk is een verschijnsel dat wordt aangestuurd door de hersenen en in het automatische reactie gedeelte zit. De hersenen sturen automatisch een signaal naar het motorische gedeelte waardoor je de beweging van krabben niet kan stoppen. Als je krabt komt de stof histamine vrij in je huid waardoor je nog meer jeuk ervaart. Men is er nog niet achter welke zenuw-systeem is betrokken bij jeuk. Als je de zenuwen naar je huid stil legt, is er nog steeds jeuk. Jeuk kan ook ontstaan door een specifieke hersenbeschadiging! En krabben doe  je ook als je slaapt. Mijn motto is: Zeg nooit tegen iemand: Niet krabben. Dit heeft namelijk helemaal geen zin. Het is hetzelfde als tegen iemand zeggen: stop nu met ademen. Wat wel helpt is afleiding (in mijn geval veel Netflix) en ontspannen. Hierdoor is minder kans dat het een krab-‘feest’ wordt met alle gevolgen van dien. In mijn geval waren de zenuwen in mijn huid die pijn prikkels afgaven. Dit is een gevolg van herstel van de huid na hormoonzalfgebruik.

Pijnstillers, hormoonzalf, immuunonderdrukkers, basisch badzout, vette zalf, zwachtels en medische voeding is nu wat mijn leven functioneerbaar maakt. En toen kwam het middel wat mijn leven weer als mijn vreugdevolle zelf maakte.

Hiervoor moet ik teruggaan naar mijn 42ste levensjaar. Ik belande in een spirituele crisis. De beelden, verhalen die me eerst vervulling brachten, deden me niets meer. Ik zocht de oplossing in een pelgrimstocht naar vervulling door vrouwen te vragen hoe ze vervulling in hun leven hadden gekregen. Dit heeft mooie schilderijen en gesprekken opgeleverd. Twee jaar later begon mijn huid op te spelen en ik geloofde dat levend eten mijn weg van heling zou zijn. Dat geloof ik nog steeds, maar de realiteit heeft deze plannen ingehaald. Ik moet eerst in leven blijven, voordat ik hiermee aan de slag kan. Dat is gelukt en het is ook goed. Het heeft me meer in het NU gebracht. En mezelf laten helpen door de medische kennis is ook geen schande. Het is realiteit.

Twee jaar geleden zei ik tegen mijn huisarts twee dingen: Ik denk dat ik in de overgang ben en volgens mij helpen de hormoonzalven niet meer. Ik heb gelijk gekregen. Ik weet nu over hormoonzalfverslaving (TWS). Ik ben nu bij een goede gynaecoloog die deskundig is in overgangsklachten. Mijn depressieve klachten (deels) en huidklachten (deels) zijn verergerd doordat ik in de overgang ben. Hoewel mijn cyclus nog steeds vrij regelmatig is en ik met gebruik van de gewone ‘pil’ geen verbetering zag. Mijn klachten die gelijktijdig met behandeling van huidklachten waren:
– slecht slapen (kon ook zijn van de jeuk of stress)
– opvliegers (kon ook zijn van het van top tot teen ingezwachteld zijn en met vette zalf. Ook maakt afkicken van de hormoonzalf dat je thermostaat kapot is: warm/koud/warm/koud/zweten enz.)
– nachtelijke zweten (wat wil je als je helemaal in verband zit!)
– depressief (ja, mijn huid alleen al is depresief-makend, daarnaast de bijwerkingen van de immuunonderdrukkers en een vit B12 tekort)
– verminderde energie (zie bovenstaande ;-))
– droge huid (tja, kip ei verhaal?)
Met het gebruik van hormoonpleisters en progestoroncapsules voel ik me weer mezelf. Voel ik me weer in mijn kracht. Voel ik weer dat ik van het volle leven geniet.

Tot zover… een jaar verder, gelukkig wel!

Comments are closed.